“Al het leed der mensen komt maar uit één ding voort, en dat is dat ze niet rustig in een kamer kunnen blijven zitten.“ Blaise Pascal ‘Jij deugt in de worst nog niet’ is zo’n gevleugelde uitspraak die menigeen weleens – waarschijnlijk halfgeestig bedoeld - toegeworpen zal hebben gekregen. Wanneer het even allemaal niet zo mee zat. Maar misschien vooral om aan te geven dat zo iemand maar een beetje in de marge van de maatschappij opereert en niet echt meetelt. En dan kan zo’n aanduiding ook ineens omslaan in z’n tegendeel. Van de pejoratieve betekenis ‘niet deugen’ naar de geuzennaam ‘deugniet’. Van Dale geeft drie betekenissen: 1 slecht mens 2 zeer ondeugende jongen 3 (schertsend) liefkozende benaming voor iemand die een beetje plaagt. Maar bij ‘deugnieterij’ gaat de ondermijnende betekenis nog een stapje verder: 1 schelmerij 2 (concreet) guitenstreek. Kijken we bij ‘schelmerij’, dan vinden we 1 schurkenstreek, bedriegerij 2 bedriegelijke, schurkachtige handelingen. Nog interessanter w

Eerste ‘wandelgidsen’ met voetwandelingen Een voorlopig laatste blog over de ’eerste wandelgidsen’. Met ‘voetwandelingen’, een wonderlijk woord dat ik in een van de onderhavige teksten tegenkwam en een heerlijk pleonasme dat niet verloren mag gaan. Deze keer schrijven we over de bekende dominee Heldring in samenwerking met Graadt Jonckers en Haasloop Werner, over mr. Engelen, G.C. Haakman en dominee C.E. van Koetsveld. Je doet onderzoek en je rolt van het een in het ander: het bekende sneeuwbaleffect. Daarom hier nog een korte bespreking van enkele boeken die binnen dit thema passen. Ik realiseer me maar al te goed dat dit geen uitputtend onderzoek is, dus er zullen best nog meer relevante oude, antiquarische ‘wandelgidsen’ opduiken of te vinden zijn. Soms is het moeilijk te bepalen of het wel een 'wandelgids' is. Misschien eerder een reisgids of een hybride wandelreisgids? Genres afbakenen en definiëren is lastig en misschien ook helemaal niet nodig. We doen een poging om duidelijker

Ik heb Pieter Hoexum’s nieuwe boek ‘Kleine filosofie van het ommetje’ met rode oortjes én met veel plezier gelezen. Het geeft een kijkje in de keuken van de overgang van privéruimte naar openbare ruimte en houdt een sterk pleidooi voor het trage bewegen. Eerder was ik ook al erg gecharmeerd van zijn boek ’Kleine filosofie van het rijtjeshuis’, waarin hij het bijzondere van het ‘gewone’ laat zien, in dit geval het gewone wonen. Pieter Hoexum heeft overduidelijk een broertje-dood aan aanstellerij, exclusiviteit en hip gedoe. Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg. Dat is fijn, want ik ben ook maar een gewone man die al ruim veertig jaar in een bloemkoolwijk in een rijtjeshuis woont. En ik sta ook graag met beide benen op de grond, letterlijk en figuurlijk. Als senior wandelaar en wandelroutemaker ben ik vanzelfsprekend extra geïnteresseerd in het ‘ommetje’. De ondertitel ‘Een verkenning van de buurt’ geeft al een aanwijzing in welke richting het ommetje gaat. Pieter Hoexum houdt in zijn

Zijn lopen en wandelen synoniemen? In het dagelijkse spraakgebruik wel. Mensen gebruiken de woorden met het grootste gemak naast en door elkaar. Wandelen is lopen en lopen is wandelen. Zelfs een van de grotere organisaties op het gebied van wandelen in Nederland, Wandelnet, gebruikt de termen als equivalenten in een recente boodschap “wandelen is leuk en gezond en we mogen nog naar buiten. Ga dus een rondje lopen.” Wandelen is kennelijk toch niet zomaar lopen, maar wel een rondje lopen. En we kunnen het niet ongestraft omdraaien. Lopen is geen rondje wandelen. In de dikke van Dale heeft het lemma lopen met negentien verschillende betekenissen een ongekende omvang. Het lemma zelf is op de loop gegaan. We noemen een paar betekenissen: van zich op de benen voortbewegen tot rondzwerven tot zich vertonen, tot zich ontwikkelen. Niet verrassend is nummer drie ‘op de loop gaan’. De vele voorbeeldzinnen maken het nog spannender. Maar vreemd genoeg vinden we nergens een verwijzing naar het woord