De naam Oosterbeek zou zijn afgeleid van de Ostbac, de beek die door het Zweiersdal stroomde. Oosterbeek ligt in het overgangsgebied tussen de zuidrand van de Veluwe en de uiterwaarden van de Rijn. Wij kunnen ons niet meer zo goed voorstellen hoe je vroeger vanaf de Utrechtseweg uitkeek over het Benedendorp of Laag Oosterbeek. Maar met de panoramabeelden van schilderijen en gravures uit de tweede helft negentiende eeuw wordt het ineens een stuk duidelijker. Hier opent het landschap zich van hoog naar laag, van stuwwal naar rivier. Op de stuwwal werden in de loop van de 19de eeuw enkele landgoederen aangelegd, gevolgd door lintbebouwing aan de Utrechtseweg, waar zich het Bovendorp of Oosterbeek-Hoog vormde. Vanaf het eind van de 19de eeuw werden de landgoederen verkaveld en bebouwd met villa's.

Jan Schonk, Hemelsche Bergpad, ca. 1923 Th. De Jager schreef een overzichtsartikel over werk en leven van Jan Schonk in het tijdschrift De Roeping, jaargang 4 (1925-1926). De kunstenaar wordt aan het begin van het verhaal gelijk goed ‘weggezet’. “Schonk, die nerveuze sombere man met z'n zwervende ogen, die geen minuut kan blijven zitten, en die in beroering komt als er hard of druk gesproken wordt, die opgevreten wordt van chagrijn, Schonk hoort naar 't karakter van z'n kunst in deze rij.” Deze karakteristiek kan ik niet helemaal of beter gezegd helemaal niet plaatsen. We leven nu wel honderd jaar later natuurlijk, dus is het vast de geest van de tijd die me ontgaat. Het werk van Schonk bestaat, behalve dan die enkele landschapsbeelden, grotendeels uit dierfiguren en ik kan daar weinig nervositeit in ontdekken. Ze lijken me eerder statisch en onbeweeglijk. De Jager schetst in een noot de biografie van Schonk. “Jan Th. Schonk, geb. 11 Juni 1889 (in Schiedam) woonde in z'n kinderjaren in