'Niet de kortsten maar den fraaisten weg' (Jacobus Dirk Hendricus Beckering, bedenker van de eerste gemarkeerde wandelroute van Nederland – 1871-1947) 29 november 2025 – De Traagste Tocht Amsterdam Science Park-Amsterdam CS Ik sta even stil om een foto te maken van een langsvarend binnenvaartschip op het IJ in Amsterdam. Voor me lopen mijn vriendin Marianne, Rutger en Jacqueline Burgers en Rob en Erna Wolfs. Op de laatste etappe van De Traagste Tocht wandelen we vandaag samen via het Schellingwouderpark, de oude Waterlandse Zeedijk en het Vliegenbos in Nieuwendammerham naar het eindpunt, Centraal Station Amsterdam. Het is de laatste etappe van De Traagste Tocht, een aaneenschakeling van routes over trajecten van Trage Tochten. Als 'kerstcadeautje' bedacht ik deze langeafstandswandeling tussen de woonplaatsen van de routemakers van Trage Tochten, Rob en Rutger, van Dieren naar Amsterdam. Ik versnel mijn pas, nader mijn medelopers en denk aan een vraag die Marianne mij op een eerdere wan

Ooit heb ik dat woord bedacht. Als ik het goed heb, is het een neologisme. Het stond een tijdje op mijn visitekaartje, toen ik voor de stichting LAW, later Wandelplatform-LAW werkte. Ik wilde mezelf als freelancer, als zelfstandige een status geven. Het betekent zoiets als wandeldeskundige. Iemand die verstand heeft van wandelen en alles wat daarbij hoort. En dat kan veel zijn. Er komt heel wat bij kijken, bij wandelen. Niet bij zomaar wandelen natuurlijk. Dat doe je gewoon, punt uit. Het ene been voor het andere en vort met de geit. Maar bij het maken van wandelroutes en wandelgidsen komt veel meer kijken dan je zou denken. Menigmaal was de verrassing bij mijn toehoorder groot, wanneer ik vertelde hoeveel werk het kostte om een wandelroute of een wandelgids te maken. Soms gingen er jaren van voorbereiding aan vooraf. Kort door de bocht: ontwerpen van routes, veldwerk, overleg met terreineigenaren, toestemming voor bewegwijzering en samenwerking met vrijwilligers. Wandeldeskundige dus.