“Al het leed der mensen komt maar uit één ding voort, en dat is dat ze niet rustig in een kamer kunnen blijven zitten.“ Blaise Pascal ‘Jij deugt in de worst nog niet’ is zo’n gevleugelde uitspraak die menigeen weleens – waarschijnlijk halfgeestig bedoeld - toegeworpen zal hebben gekregen. Wanneer het even allemaal niet zo mee zat. Maar misschien vooral om aan te geven dat zo iemand maar een beetje in de marge van de maatschappij opereert en niet echt meetelt. En dan kan zo’n aanduiding ook ineens omslaan in z’n tegendeel. Van de pejoratieve betekenis ‘niet deugen’ naar de geuzennaam ‘deugniet’. Van Dale geeft drie betekenissen: 1 slecht mens 2 zeer ondeugende jongen 3 (schertsend) liefkozende benaming voor iemand die een beetje plaagt. Maar bij ‘deugnieterij’ gaat de ondermijnende betekenis nog een stapje verder: 1 schelmerij 2 (concreet) guitenstreek. Kijken we bij ‘schelmerij’, dan vinden we 1 schurkenstreek, bedriegerij 2 bedriegelijke, schurkachtige handelingen. Nog interessanter w

Afgelopen herfst kwam het er ineens van: ik kocht een hoed. Om mee te wandelen. Niet omdat het een noodzaak was, maar omdat ik tijdens onze wandelvakantie in Wales plotseling voor een koetshuis met een kleurrijke collectie vilten hoeden stond. Het klassieke model met brede rand en elegante leren band. Ik zag mij er meteen mee lopen. Wandelen zou er voortaan een dimensie bij krijgen. Vol overtuiging telde ik er 50 pond voor neer en nog geen minuut later liep ik als een ander mens de deur uit. Inmiddels een halfjaar verder weet ik niet beter. Natuurlijk kende ik de voordelen van het dragen van een hoed. Hij beschermt je tegen de zon, al moet je wel zorgen dat het hoofddeksel ook een bepaalde mate van luchtigheid of ventilatie kent, waardoor je niet zo snel gaat transpireren. Ook wist ik dat je met een vilten hoed niet een middag in de regen moet lopen. Daarom kocht ik er, eenmaal weer thuis, ook een waxen exemplaar bij. En nu het voorjaar volop is begonnen, besloot ik ook maar meteen vo