Afgelopen herfst kwam het er ineens van: ik kocht een hoed. Om mee te wandelen. Niet omdat het een noodzaak was, maar omdat ik tijdens onze wandelvakantie in Wales plotseling voor een koetshuis met een kleurrijke collectie vilten hoeden stond. Het klassieke model met brede rand en elegante leren band. Ik zag mij er meteen mee lopen. Wandelen zou er voortaan een dimensie bij krijgen. Vol overtuiging telde ik er 50 pond voor neer en nog geen minuut later liep ik als een ander mens de deur uit. Inmiddels een halfjaar verder weet ik niet beter. Natuurlijk kende ik de voordelen van het dragen van een hoed. Hij beschermt je tegen de zon, al moet je wel zorgen dat het hoofddeksel ook een bepaalde mate van luchtigheid of ventilatie kent, waardoor je niet zo snel gaat transpireren. Ook wist ik dat je met een vilten hoed niet een middag in de regen moet lopen. Daarom kocht ik er, eenmaal weer thuis, ook een waxen exemplaar bij. En nu het voorjaar volop is begonnen, besloot ik ook maar meteen vo

Op zoek naar oude 'wandelwoorden' kwam ik terecht bij een artikel uit het Woordenboek der Nederlandsche Taal: een prachtige opsomming van woorden die nu nog steeds in gebruik zijn, maar ook van oude woorden die niet meer in de roulatie zijn en het misschien verdienen om opnieuw in gebruik genomen te worden. Ter lering ende vermaeck...... WANDELEN Woordsoort: ww.(intr.,trans.,refl.,zw.) Modern lemma: wandelen onz. en soms ook bedr. en wederk. zw. ww. Mnl. wandelen; os. wandalôn, mnd. wandelen, nnd. wandeln; ofri. wandelia, nfri. wandelje (`ruilen’); ohd. wantalôn, nhd. wandeln. Woord dat als iteratiefvorming in een oorspr. bet. ‘heen en weer wenden’, ‘herhaald wenden’ in laatste instantie teruggevoerd moet worden op idg. * ᨽendh- ‘draaien, winden, wenden, vlechten’, een wortel die ook als uitgangspunt wordt genomen voor verwante woorden als winden en wenden. Van de oorspr. bet. zijn in het ohd. en mhd. nog wel eenige reflecties overgeleverd; het mnl. kent alleen afgeleide bet. als ‘vera

Ooit heb ik dat woord bedacht. Als ik het goed heb, is het een neologisme. Het stond een tijdje op mijn visitekaartje, toen ik voor de stichting LAW, later Wandelplatform-LAW werkte. Ik wilde mezelf als freelancer, als zelfstandige een status geven. Het betekent zoiets als wandeldeskundige. Iemand die verstand heeft van wandelen en alles wat daarbij hoort. En dat kan veel zijn. Er komt heel wat bij kijken, bij wandelen. Niet bij zomaar wandelen natuurlijk. Dat doe je gewoon, punt uit. Het ene been voor het andere en vort met de geit. Maar bij het maken van wandelroutes en wandelgidsen komt veel meer kijken dan je zou denken. Menigmaal was de verrassing bij mijn toehoorder groot, wanneer ik vertelde hoeveel werk het kostte om een wandelroute of een wandelgids te maken. Soms gingen er jaren van voorbereiding aan vooraf. Kort door de bocht: ontwerpen van routes, veldwerk, overleg met terreineigenaren, toestemming voor bewegwijzering en samenwerking met vrijwilligers. Wandeldeskundige dus.