Ooit heb ik dat woord bedacht. Als ik het goed heb, is het een neologisme. Het stond een tijdje op mijn visitekaartje, toen ik voor de stichting LAW, later Wandelplatform-LAW werkte. Ik wilde mezelf als freelancer, als zelfstandige een status geven. Het betekent zoiets als wandeldeskundige. Iemand die verstand heeft van wandelen en alles wat daarbij hoort. En dat kan veel zijn. Er komt heel wat bij kijken, bij wandelen. Niet bij zomaar wandelen natuurlijk. Dat doe je gewoon, punt uit. Het ene been voor het andere en vort met de geit. Maar bij het maken van wandelroutes en wandelgidsen komt veel meer kijken dan je zou denken. Menigmaal was de verrassing bij mijn toehoorder groot, wanneer ik vertelde hoeveel werk het kostte om een wandelroute of een wandelgids te maken. Soms gingen er jaren van voorbereiding aan vooraf. Kort door de bocht: ontwerpen van routes, veldwerk, overleg met terreineigenaren, toestemming voor bewegwijzering en samenwerking met vrijwilligers. Wandeldeskundige dus.

Zijn lopen en wandelen synoniemen? In het dagelijkse spraakgebruik wel. Mensen gebruiken de woorden met het grootste gemak naast en door elkaar. Wandelen is lopen en lopen is wandelen. Zelfs een van de grotere organisaties op het gebied van wandelen in Nederland, Wandelnet, gebruikt de termen als equivalenten in een recente boodschap “wandelen is leuk en gezond en we mogen nog naar buiten. Ga dus een rondje lopen.” Wandelen is kennelijk toch niet zomaar lopen, maar wel een rondje lopen. En we kunnen het niet ongestraft omdraaien. Lopen is geen rondje wandelen. In de dikke van Dale heeft het lemma lopen met negentien verschillende betekenissen een ongekende omvang. Het lemma zelf is op de loop gegaan. We noemen een paar betekenissen: van zich op de benen voortbewegen tot rondzwerven tot zich vertonen, tot zich ontwikkelen. Niet verrassend is nummer drie ‘op de loop gaan’. De vele voorbeeldzinnen maken het nog spannender. Maar vreemd genoeg vinden we nergens een verwijzing naar het woord